Błonnik, który zahamował dwie rzeczy

 

Błonnik, który zahamował dwie rzeczy – chęć podjadania i chęć kupowania

Czasami dzieją się rzeczy, których kompletnie się nie spodziewam.

I właśnie dlatego prowadzę ten blog.

Bo gdyby ktoś mi miesiąc temu powiedział, że pewien niepozorny błonnik sprawi, że przestanę myśleć zarówno o Prince Polo, jak i o zakupach, to popukałabym się w czoło.

A jednak.

---

No Cookie Today™ robi swoje

Moja aplikacja No Cookie Today™ odwala kawał dobrej roboty.

Wreszcie widzę, na co wydaję pieniądze.

Widzę:

• drobne zakupy,

• impulsy,

• zachcianki,

• i wszystkie te małe wydatki, które pojedynczo wyglądają niewinnie, a razem robią całkiem sporą kwotę.

Jeszcze niedawno zakup kolejnej pierdoły trochę bolał.

Teraz nie boli.

Bo po prostu nie kupuję.

I to jest chyba jeszcze dziwniejsze niż wszystko, co napiszę dalej.

---

Prince Polo zniknęło

A przynajmniej prawie.

Jeszcze prawie dwa tygodnie temu przy zwykłych zakupach bardzo często lądowało w koszyku Prince Polo.

Bo przecież:

• zmieszczę się w limicie kcal,

• to tylko jeden wafelek,

• nic się nie stanie.

Zawsze znajdowało się jakieś uzasadnienie.

Teraz?

Nie pamiętam nawet, jaki ma smak. Wiem, że jest słodkie.

I nie dlatego, że sobie zabraniam.

Po prostu nie chce mi się.

---

Błonnik, który nie powinien działać tak dobrze

Mówię o błonniku, który akurat mogę spożywać.

Tak, tym brzydkim.

Tym z błonnikiem pszennym.

Jeśli ktoś kiedyś wymyślił błonnik dla IBS-owców, to naprawdę należy mu się jakaś nagroda.

Bo u mnie dzieją się rzeczy, których się nie spodziewałam.

---

Po pierwsze: zniknęło ciągłe myślenie o jedzeniu

Największa zmiana?

Nie mam już tego nieustannego:

„Muszę coś zjeść.”

„Może Prince Polo?”

„Może wafelek?”

„Może coś słodkiego?”

„Może jednak skoczę do sklepu?”

Nie.

Po prostu nie.

Nie mam ciśnienia.

Nie mam obsesyjnego myślenia o jedzeniu.

Nie mam poczucia, że czegoś mi brakuje.

I to jest dla mnie ogromna zmiana.

---

Po drugie: nie chce mi się iść do sklepu

I tutaj byłam w szoku.

Bo o ile brak ochoty na słodycze jeszcze potrafię zrozumieć, to brak ochoty na zakupy?

Tego się nie spodziewałam.

Oczywiście No Cookie Today™ robi tutaj swoją robotę.

Widzę wydatki.

Widzę konsekwencje.

Szkoda mi pieniędzy.

Ale jeszcze niedawno mimo wszystko w koszyku lądowało coś dodatkowego za 2,39 zł.

Teraz coraz częściej nie ląduje nic.

---

A może to właśnie było „muszę”?

Zaczynam się zastanawiać, czy największym problemem nie było samo jedzenie.

Może problemem było to ciągłe:

„Muszę.”

Muszę coś zjeść.

Muszę coś kupić.

Muszę mieć.

Muszę spróbować.

Jeśli ten błonnik faktycznie wyciszył to „muszę”, to jest ogromna szansa, że te moje ostatnie 6 kilogramów w końcu zejdzie.

Nie dlatego, że się głodzę.

Nie dlatego, że walczę ze sobą.

Tylko dlatego, że wreszcie zrobiło się trochę ciszej.

---

A waga?

Dziś rano zobaczyłam na wadze 64,35 kg.

Co jest o tyle ciekawe, że dzień wcześniej jadłam w restauracji żurek z ziemniakami, jajkiem i kiełbasą.

Normalny.

Przyprawiany.

Bez żadnych dietetycznych sztuczek.

I nic mi nie było.

Serio.

---

Mamo...

Jeśli czytasz ten post, to wiem.

Wiem, że według Ciebie już dobrze wyglądam.

Wiem, że już nie „muszę”.

Ale ja chcę.

Jeszcze tylko 6 kilogramów.

Do 59 kg.

I koniec.

A potem?

Potem najtrudniejsza część.

Utrzymać.